İGİD TEYMURLU
HAYDAN NƏ YAXŞI DOST, NƏ DƏ YAXŞI QONŞU OLMAZ! Bunu qoca tarix çoxdan sübut edib. Öz qənaətimizi qoyaq bir yana, “daha çox qul olmağa yarayan haylar”la bağlı kitablarda yazılanlara diqqət edin. Məsələn, biri elə "Qabusnamə"yə...
"Qabusnamə" əsəri Şərq ədəbiyyatının incilərindən biri sayılır. Əsərin “Müqəddimə” hissəsində müəllif öz oğlu Gilanşaha belə deyir: “Ey oğul, sən öz ağlının gözləri ilə mənim sözlərimi oxu və əməl et”…
Baxaq görək biz türklər necə dədələrimizin bizlərə əmanət qoyub getdiklərini ağlımızın gözüylə oxumuşuqmu?
Belə demək mümkünsə, yox. Əgər belə olmasaydı, bir əsrdə dəfələrlə biz türkləri soyqırıma məruz qoyan hayların kimliyini tanıyar və yerə tökülən dənlərimizə, deşilən çuvalımıza zamanında sahib çıxardıq.
Biz Məmməd Səid Ordubadinin “Qanlı illər” əsərini “ağlımızın gözüylə” oxusaydıq, onda zamanında Bakı küçələrində sel kimi axan qanımızın ermənilər tərəfindən törədildiyini bilər, 1918-ci il mart soyqırımında saçları bir-birinə bağlanaraq lütləndirilərək Bakı küçələrində gəzdirilən qız-gəlinlərimizin gəzdirilməsilə namusumuza təcavüz edənlərin kimliyini apaydın görər və buna müqabil addımlar atardıq.
Oxumadıq və beləcə yeni fitnələrin qurbanı olduq.
Heç bu gün də oxumuruq!
Heç bu gün də yazmırıq!
Hanı savaş tariximizdən bəhs edən əsərlər?!
Hanı savaş tariximizdən bəhs edən sənədli filmlər?!
“Qabusnamə” əsərinin əsas məqsədlərindən biri insanlıq üçün mənəvi və əxlaqi dərslər verməkdir. Adıçəkilən əsərdə müəllifin “atalıq məhəbbəti” öz övladına gerçəkləri söyləməyə sövq edir. Haqqında söz açdığım Ordubadi də (və bu mövzuda qismən Üzeyir Hacıbıylinin publisistik yazılarını göstərmək olar) millətinin mənəvi atası olub, olanları az da olsa gələcək nəsillərə ötürüb ki, ayıq olun, sayıq olun.
Bizsə əvəzində Onları oxumamış, həyatın vacib dərslərini öyrənməmiş və beləcə ötən əsrin sonunda yenə də erməni hiyləgərliyinin qurbanı olmuşduq.
Maraqlı bir məqam ondan ibarətdir ki, adıçəkilən əsərdə həm də milli xarakterlər müəllifin təqdimatında öz əksini tapır. İstər türklər, istərsə də ermənilərlə bağlı təqdim olunan xarakterik xüsusiyyət bu günün özündə də aktualdır. Ermənilərin hiyləgərliyi, ikiüzlülüyü, dosta, qonşuya xəyanət etmələri, təfəkkürlərinə intəhasız iddialarına xatir gərəkəndə qul psixologiyasına üstünlük vermələri və zatən “yaxşı qul olmaları, qul üçün yaradıldıqları” apaydın olaraq qeyd edilir. Özü də bunu yazan türk deyil haa. Bu mənada kimsə həmin əsərdə türkün hansısa qərəzini axtara bilməz.
Dəhşət və maraq doğuran digər bir məqam bundan ibarətdir ki, bizim sonrakı nəşrlərdə həmin əsərdə ermənilərlə bağlı səsləndirilən mənfi fikirlər şıxarılıb. Özü də nə vaxt? Azərbaycan torpaqları işğal altında olan dönəmlərdə!!
Kim olub bunun çıxaran?!
Kim olub erməniyə bunca sevgi bəsləyən?!.
Bununla bağlı biz dəfələrlə mətbuat vasitəsilə öz etirazımızı bildirmiş, milləti unutqanlığa sürükləyən bu kimi halların aradan qaldırılmasını vacib saymışıq…
Nədən bunları söyləyib mətləbə dolayı gəldim.
Acı bir həqiqət olsa da, çünki biz bütün zamanlarda keçmişi unudub gələcəyimizi qurmağa çalışmışıq.
Acı bir həqiqət olsa da, çünki biz bütün zamanlarda Difai Fədailərimizi unutmuşuq, hətta bir çox hallarda linç etməyə çalışmışıq...
Ermənilər "dəmir yumruğun" zərbini görəndən və erməni terrorizmi Azərbaycanın rəşadətli ordusu tərəfindən diz çökdürüləndən sonra da çox təəssüf ki, indinin özündə belə ölkəiçi sülh göyərçinlərimiz yenə də bu amalla civildəşmədədilər.
Üstündən heç 30 il keçməmiş baş verənləri, törədilən qətliamları nə tez unutdular. Unutmayın, vaxtilə döyüşçüsü olduğum 713 saylı taborun şəxsi heyətindən olan Şəhidlərimizin timsalında yurdun azadlığı uğrunda can verənlər hər zaman diridirlər. O döyüşçülərdən itkin düşənlərimiz var. Yaxınları və heç şübhəsiz ki, bizlər indinin özündə də Onların yolunu gözləyirik. Millət üçün qəhrəmanlıq dastanı yazan o igidlərin taleyi ayrı-ayrı ailələrin faciəsi olsa da, amma bütövlükdə dövlət olaraq varoluşumuzu təmin edən, atlı xalq olaraq, dünyanın döyüşkən xalqı olaraq millətimizin kimliyini tarixlərə həkk etdilər. 713 saylı taborun döyüşçülərinin tam əksəriyyətinin timsalında torpaqlarımızın müdafiəsinə qalxan KİŞİLƏRİN haqqı hələ də tapdalanmaqda və aidiyyatı kəslər hələ də susmaqdadılar.
Mən necə unuda bilərəm O Qəhrəmanları!?
Mən necə unuda bilərəm O Qəhrəmanların nəyin uğrunda Şəhid olduqlarını?!
Mən necə unuda bilərəm o qanlı savaş günlərini!?
Və sən, və siz necə unudursunuz , necə tanımırsınız o Qəhrəmanların Haqlarını!?
Və sən və siz necə unudursunuz bu Savaş Tariximizin ŞƏHİD OLMUŞ ŞAHİDLƏRİYLƏ HƏLƏ DƏ SAĞ OLAN CANLI ŞƏHİDLƏRİNİ!?
Və sən və siz necə unudursunuz deportasiyalı, qətliamlı, soyqırımlı günlərini?!..
Yazılanlara və varoluşumuz uğrunda canından keçib yurdu öz Nigaran Ruhlarıyla hələ də qoruyan bu Şərəfli Keçmişimizə istinad etsək, ÇOMAĞIMIZ ƏTRAFIMIZDA HÜRÜŞƏN İTLƏRİ VURMAQ ÜÇÜN HƏR ZAMAN ƏLİMİZDƏ OLMALIDIR. DOSTU DOST, DÜŞMƏNİ DƏ DÜŞMƏNİ KİMİ TANIYAQ, TANIDAQ.
Hər kəsin kimliyini lap elə hindlilər, farslar, ərəblərsayağı "Qabusnamə"də olduğu kimi bəyan edək..
Amma baxanda görürsən ki, illər ötdükcə yavaş-yavaş sülh göyərçinləri yenə də pərvazlanır Azərbaycanda - hansısa tolerantlıqdan, hansısa dünyəvi, hansısa humanizm prinsiplərindən dəm vurmaqla son 300 il ərzində Azərbaycan türkünü dəfələrlə soyqırıma, deportasiyaya məruz qoyan haylara münasibətdə həzin sevgi melodiyaları eşidilməkdədir. "Filankəsi başa düşmək olar, bəs biz necə?"..
VƏTƏN ANLAYIŞI SÖZ KONUSU OLANDA "ŞƏHİD ANASI", YAXUD "ÖVLADINI BU QANLI SAVAŞDA İTİRMƏYƏN" BİRİSİ İFADƏSİ YOXDUR!
ŞƏHİDLƏR HAMIMIZIN ÖVLADLARIDIR. BİZ ŞƏHİD ATASIYIQ, BİZ ŞƏHİD ANASIYIQ, BİZ ŞƏHİD QARDAŞIYIQ, BİZ ŞƏHİD BACISIYIQ!
BAX, O QARA ÇARŞABLI QADIN MƏNİM ANAMDIR, MƏNİM BACIMDIR, MƏNİM QIZIMDIR!
BAX, O PIRTDAŞIQ SAÇLARI ATA ƏLLƏRİNİN SIĞALINA HƏSRƏT QALAN COCUQ MƏNİM OĞLUMDUR!
BAX, DÜŞMƏN ƏLİNƏ KEÇMƏSİN DEYƏ NAMUSUNU QORUYARAQ ÖZÜNÜ SILDIRIM QAYADAN ATAN MƏNİM BACIMDIR!
BAX, OĞLUNUN TAPILMA XƏBƏRİNƏ QURBAN DEDİYİ QARA ÇÖNGƏSİNİ HƏLƏ DƏ AXURDA BƏSLƏMƏKDƏN ARTIQ QƏDDİ BELƏ ƏYİLƏN MƏNİM ATAMDIR!..
MƏN BU DƏRDİ NECƏ UNUDUM!?
MƏN ONLARA BU DƏRDİ NECƏ UNUTDURUM!?
MƏN BU DƏRDLƏ, MƏN BU ƏLƏMLƏ YAŞAYIRAM. MƏNİ BÖYÜDƏN DƏ, MƏNİ YAŞADAN DA, MƏNİ ÖZÜMƏ QAYTARAN DA O DƏRDLƏRDİR. VƏ BU DƏRDLƏR HƏM DƏ MƏNİM SEVİNCİMDİR. BUGÜNKÜ VAROLUŞUMUZ KƏDƏRİMİZİN SEVİNCİ, SEVİNCİMİZİN DƏ KƏDƏRİDİR. CİVİLDƏŞƏN SÜLH GÖYƏRÇİNLƏRİ MƏNİ ÖZ KƏDƏRİMDƏN, MƏNİ ÖZ SEVİNCİMDƏN UZAQLAŞDIRMAĞA, MƏNƏ ÖZ SEVİNCİMDƏN, MƏNƏ ÖZ KƏDƏRİMDƏN YOĞRULAN AZƏRBAYCAN ADLI CANIMI UNUTDURMAĞA ÇALIŞIRLAR!
UNUTQANLIQ Türkün ən böyük düşmənidir. Məni ən böyük düşmənimin qarşısında tərksilah etmək istəyənlər, AZƏRBAYCAN DÜNYƏVİ DÖVLƏTDİR. KİMLİYİNDƏN ASILI OLMAYARAQ YA BURADA QANUNLARIMIZA HƏR KƏS KİMİ BOYUN ƏYİB ADAM KİMİ YAŞAYACAQSAN, YA DA SƏNİ HƏLƏ DƏ İÇİNDƏ YAŞATDIĞIN SEPARATÇI ADDIMLARINA GÖRƏ İTİ QOVAN KİMİ QOVACAĞIQ, RƏDD OLUB GEDƏCƏKSƏN!..
Bəli, “görüləsi zəruri işlərdə ehmallıq etmə”. “Ermənidən nə yaxşı dost, nə də yaxşı qonşu olmaz! Çünki “ermənilər yersiz hay-küy salan, vəfasız, riyakar, ürəyi xıltlı, …ümumiyyətlə başdan yağa müsbətdən çox mənfiyə meyillidirlər". “Qabusnamə"də beləcə deyilir.
Bunu UNUTMAYAQ, UNUTDURMAYAQ!
Kİ, ÖZÜMÜZ DƏ UNUDULMAYAQ!